Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ

Μια καταπληκτικη ιδεα που πρωτοσυναντησα στην Αριστεα, αλλα εχει ξεκινησει στο μπλογκ της Ευας, με εκανε να θυμηθω αυτην εδω την αναρτηση, που μετραει ηδη 3μιση χρονια. Αν με ρωτουσε καποιος ποια απο τις αναρτησεις μου αγαπω περισσοτερο, θα ηταν σιγουρα μια απο τις πρωτες μου επιλογες, αν οχι η πρωτη. Σημερα λοιπον, με αφορμη την Ωδη Στην Πρωτη Μας Αγαπη και με δεδομενο οτι εγω την πρωτη μου αγαπη την παντρευτηκα, την ανεσυρα απο τα βαθη της καρδιας μου και με χαρα σας την ξανα-παρουσιαζω.

Κινεισαι...γυρω του, μεσα του, μαζι του. Κινειται...γυρω σου, μεσα σου, μαζι σου...Δεν ζεις χωρις αυτον. Το ξερεις καλα, ειναι σαν την τροφη για σενα, ακομα πιο πολυ...σαν το νερο. Κινητηριος δυναμη, φως μα και καταστροφη συναμα. Ποσες φορες δεν εκλαψες, οταν τον ενιωσες να γλιστραει μεσα απο τα χερια σου; Ποσες φορες δεν εκλαψες, οταν τον ενιωσες να σε πλημμυριζει; Δακρυα χαρας και απογνωσης, βλεμματα κενα, μα και ντυμενα με χαμογελα. Ταξιδια μεσα σε δυο ματια, μια μυρωδια, ενα αγγιγμα...

Περνα ο καιρος...ερχεται, φευγει, σε επισκεπτεται ξαφνικα και το ιδιο ξαφνικα, απομακρυνεται, αφηνοντας σε με την αναμνηση, με τη νοσταλγια, με την απορια αν ποτε θα ερθει για να μεινει...για παντα...

Ξυπνας ενα πρωι...ενα απλο πρωι του καλοκαιριου...τιποτα διαφορετικο, τιποτα εξαιρετικο, ενα πρωινο σαν ολα τα αλλα, που θα ντυθεις και θα πας στη δουλεια. Κι ομως, ολα ειναι αλλιως...γιατι τωρα ξερεις...

Αγκαλιαζεις το κορμι, μα στην ουσια τυλιγεις την ψυχη μεσα στα χερια σου...ανασαινεις το αρωμα απο τα σεντονια...οχι το αρωμα του, ουτε το αρωμα σου...το αρωμα σας...τωρα ξερεις...

Ξερεις γιατι ερχεται και φευγει...ζεις τη μαγεια του να ανακαλυπτεις ξανα και ξανα τον ερωτα στο ιδιο προσωπο, στο ιδιο βλεμμα. Σ' αυτη τη μυρωδια που εδω και χρονια δεν εχει αλλαξει, σε αυτα τα χαρακτηριστικα που σε γυριζουν πισω στην εφηβεια σου και σταματουν το χρονο εκει...στον ιδιο ανθρωπο, στον ανθρωπο σου, ο ερωτας σου αποκαλυπτει αργα, βασανιστικα ολα του τα προσωπα...αλλες φορες ερχεται κοντα σου με παθος και ενταση, αλλες τρυφερος, αλλες εγωιστης και ζηλοφθων, αλλες παλι βαθυς και ηρεμος...παντα ομως συναρπαστικος και παντα χερι χερι με την αγαπη...αυτη τη μια και μοναδικη που κανει ολα τα αλλα να μοιαζουν τοσο μα τοσο μικρα...

Γι' αυτο ερχεται και φευγει...για να σου θυμιζει καθε φορα τη δυναμη του, για να σε γεμιζει με χρωματα και φως, για να σκοτεινιαζει ο κοσμος σου καθε τοσο και να συνειδητοποιεις ποσο ευθραυστος ειναι...με τη δυναμη και την αδυναμια ενος μωρου, που με την αθωοτητα του σε αιχμαλωτιζει...

Κι ας πονεσες πολυ...κι ας πικρανες και πληγωσες ανθρωπους, που αθελα σου παρεσυρες στη δινη αυτου του ενος, του πρωτου ερωτα, ανοιγοντας πληγες που χιλιες δυο συγνωμες δεν θα κλεισουν...κι ας παλεψες πολλες φορες να φυγεις, μα εμεινες εκει να κυνηγας φαντασματα...κι ας εκανες λαθη που σε καινε ακομα...κι ας χτυπησες αλυπητα ακομα και εκεινον...κι ας ανταποδωσε καθε χτυπημα πιο δυνατα...κι ας πηγαινοερχοσουν, ησουν παντα εκει...
Νοιαστηκες για αλλους ανθρωπους τοσο πολυ, τοσο βαθια (κι ακομα νοιαζεσαι), που δεν τολμησες ποτε να τους το δειξεις για να μην τους πληγωσεις περισσοτερο, αφου τους ειχες ηδη αφοπλισει...γιατι κατα βαθος παντα ηξερες αυτο που τωρα συνειδητοποιησες πως ξερεις...πως ολοι οι δρομοι οδηγουν εδω, ολοι οι ερωτες που αγγιξαν την καρδια σου ηταν αληθινοι και αγνοι, ολοι, αλλα δεν εζησαν πολυ, γιατι υπηρχε παντα αυτος ο πρωτος ερωτας, που με τα τερτιπια του πασχιζε να σε κανει να ξεχασεις οτι εισαι αιχμαλωτη του...κι αυτος αιχμαλωτος δικος σου...

Χρονια τωρα κοιτας τα ιδια πρασινα ματια, μα καθε φορα ειναι διαφορετικη...κι αν καποιες φορες σκοτεινιαζουν, αν τα λογια πονανε, αν οι αγκαλιες παγωνουν, αν σβηνουν τα χαμογελα...τωρα ξερεις...πως καπου εκει στο βαθος του χρονου, υπαρχει φως εκτυφλωτικο, διαφανο σαν αϋλο, λεπτεπιλεπτο και χρωματιστο...σαν τα φτερα μιας πεταλουδας...το φως της αγαπης!



Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΠΟΤΕ

Καποτε ημουν αστρο σκοτεινο,
ετεροφωτο,
αδυναμο να στηριχτει 
στ' ουρανου το παπλωμα μοναχο.
Καθε που εδυε ο ηλιος
κρυβομουνα,
απο ντροπη κι απο φοβο,
μηπως καποιο απ' τ' αλλα αστερια
θα το νιωθε
οτι του κλεβω μια σταλα απο φως
για να ζησω.
Καποτε ημουν αγρια θαλασσα.
Στη μανια μου πανω,
τα καραβια κομματιαζα πανω στις ξερες.
Κι αν στιγμες εγαληνευα,
μολις κατι με αγγιζε
την οργη μου ξεσπαθωνα 
με αφρους και ναυαγια.
Καποτε ημουν μαυρο πουλι.
Πετουσα μες στην ομιχλη.
Απ' την μπορα τρεφομουν
και τ' αγιαζι φιλουσα.
Τις καρδιες κατασπαραζα,
σαν σε ανομο ονειρο.
Με φωναζανε δαιμονα
και κανεις να μ' αγγιξει δεν τολμαγε.
Κι ηρθες αξαφνα Ερωτα,
με τσιγαρο αναμμενο
και καβαλα σε αλογο.
Πως με βρηκες σε ρωτησα,
οταν καποιο πρωι
ξαπλωμενο σ' αντικρισα
διπλα σ' ενα τριφυλλι.
"Η καρδια σου με φωναζε"
σιγανα μου ψιθυρισες.
Ηρθες σαν την πανσεληνο
κι απ' το χερι με τραβηξες
μες στο κεντρο του συμπαντος.
Μου 'μαθες πως τη λαμψη
να αντλω απο μεσα μου.
Ασημοχρωμο φως 
στα σκοταδια μου απλωσες.
Με γλυκα παραμυθια
την τρικυμια μου νανουρισες.
Τα φτερα μου τα μαυρα
απ' τους ωμους ξεκρεμασες
και αγγελου φτερα
μου ζωγραφισες στην πλατη.
Τωρα ειμαι φεγγαρι
με σενανε διδυμο,
περπατω την τροχια σου περηφανα.
Τωρα ειμαι ενα πελαγος,
της  αγαπης λιβαδι.
Τα κυματα μου ανθη,
που στα χερια σου απλοχερα ακουμπω.
Τωρα ειμαι αετος,
αλλα ειμαι κι αηδονι.
Τραγουδω την αγαπη σου
κι ουρανιο τοξο
μες στην πλαση απλωνομαι.
Τωρα ειμαι η αυγη
που ζεσταινει τη νυχτα,
Τα μαυρα πεπλα αποσυροντας
πισω απ' τα συννεφα.

Αυτη η ειναι η συμμετοχη που δεν εστειλα στο Συμποσιο Ποιησης της Αριστεας μας.
Ειπα να τη μοιραστω κι αυτη μαζι σας, αφου ο ερωτας ειναι απο μονος του γιορτη!

Πεταλουδισια φιλια και ενα υπεροχο ΠΣΚ σε ολους!

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

MONO 26.455 ΨΥΧΕΣ...

Πριν λιγο καιρο εγινε μια κινηση αγαπης προς τη Μαρια μας!

Μια αιτηση για υπογραφες μεσω του Avaaz. Για περισσοτερες λεπτομερειες διαβαστε εδω.

Μολις 26.455 ψυχες εβαλαν την υπογραφη τους. 26.455 ανθρωποι σε δυο χωρες! Προφανως οι υπολοιποι, οσοι εχουν προσβαση στο διαδικτυο και εχουν ενημερωθει, θεωρησαν πολυ να βαλουν ια υπογραφη για να σωθει μια ζωη.

Οι υπογραφες επιδοθηκαν στο αρμοδιο Υπουργειο της Κυπρου πριν 3-4 μερες. Τα πραγματα ειναι ασχημα και η Μαρια περναει πολυ δυσκολα... η ιδια με παρακαλεσε να μην επεκταθω...

Οσο για την αλληλεγγυη μας εξαντλειται στα ευχολογια και στα μεγαλα λογια. Ακομα και οι υπογραφες πωλουνται πια πολυ ακριβα...