Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

ΟΤΑΝ ΞΕΡΕΙΣ Ν' ΑΓΑΠΑΣ



Από τη μια έχουμε την Ιόλη. Ένα κορίτσι από πλούσια οικογένεια, με πατέρα επιφανή δικηγόρο. Η ίδια σπουδάστρια νομικής. Η ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα της, η εκτίμηση στο πρόσωπό του κι οι ηθικές αρχές με τις οποίες την μεγάλωσε, έχουν δημιουργήσει ένα πλάσμα συγκροτημένο, μακριά από το στερεότυπο του πλουσιοκόριτσου, που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει και θέλει να προσφέρει απλόχερα. Η σχέση της με την μητέρα της από την άλλη, κάθε άλλο παρά ιδανική. Μια γυναίκα υπερφίαλη που, ενώ σαφώς αγαπάει την κόρη της, δείχνει να αγαπάει πιο πολύ την κοινωνική της θέση, το στάτους, τον πλούτο, την πολυτέλεια και προσπαθεί να επιβάλει στην Ιόλη τους κανόνες της "καλής κοινωνίας". Η Ιόλη ασφυκτιά μέσα σε όλα αυτά  και βρίσκει διέξοδο στους φίλους της, φοιτητές και φοιτήτριες, ανθρώπους απλούς, μακριά από όλα όσα η ίδια απεχθάνεται.

Από την άλλη ο Στέφανος, επίσης γόνος εύπορης οικογένειας. Φοιτητής κι εκείνος της νομικής, ένα πανέμορφο αγόρι. Η σχέση του με τον πατέρα του από ανύπαρκτη ως φρικτή. Ορφανός από μητέρα, καθώς πέθανε από καρκίνο όταν ο ίδιος ήταν μικρό αγόρι. Μοναδικός συγγενής αλλά  και στενότερος φίλος του, ο θείος του, ο αδερφός του πατέρα του. Ο Στέφανος, παρ΄ατις αντιξοότητες, είχε καταφέρει να ζει μια φυσιολογική ζωή, να έχει παρέες, φίλους, ερωτικές σχέσεις. Ώσπου, ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα πάντα για εκείνον, να τον κάνει να κλειστεί στον εαυτό του και να απομονωθεί από τους πάντες, εκτός του θείου του/

Όταν η Ιόλη θα γνωρίσει το Στέφανο, η έλξη θα είναι εκρηκτική. Θα βρεθούν κι οι δύο αντιμέτωποι με τους χειρότερους φόβους τους και θα κληθούν να τους ξεπεράσουν. Θα έρθουν σε σύγκρουση με όλους και κυρίως την οικογένεια και τους φίλους της Ιόλης. Θα δουν πως είναι να πατάς κάτω τον εγωισμό σου, να γίνεσαι ένα με το χώμα και να μην μπορείς να αναπνεύσει χωρίς τον άνθρωπο που αγαπάς. Θα δούνε πώς είναι να παλεύεις κόντρα σε όλους και κόντρα σε κάθε πιθανότητα και πώς από το πουθενά γεννιούνται δυνάμεις που δεν πίστευες ότι είχες.

Και πάνω που όλα δείχνουν να φτιάχνουν και η ζωή να κυλάει αρμονικά, μια νέα βόμβα έρχεται να ταράξει τα γαλήνια νερά τους κι ακούει στο όνομα Οδυσσέας! Θα καταφέρουν η Ιόλη και ο Στέφανος να υπερπηδήσουν και αυτό το εμπόδιο; Θα μπορέσουν να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν όλη τη ζωή τους και να τις υποστηρίξουν; Και τελικά ποιοι άνθρωποι πραγματικά τους αγαπούν και θα σταθούν στο πλευρό τους; Δίνει η ζωή δεύτερες ευκαιρίες;

Το βιβλίο αυτό της Γιώτας Παπαδημακοπούλου αγγίζει τόσεςδιαφορετικές πτυχές που σε ζαλίζει, σε στροβιλίζει μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι καλογραμμένο, με απλή και παρασταστική γλώσσα. Όμως, αυτό που με κέρδισε δεν είναι οι όμορφες περιγραφές, ούτε καν οι δυνατοί και συγκροτημένοι χαρακτήρες. Είναι με πόση ευαισθησία και πόσο σεβασμό προσεγγίζει θέματα που ακόμα και σήμερα είναι ταμπού για την κοινωνία μας. Με πόση αντικειμενικότητα προσπαθεί να δείξει και τις δύο πλευρές, τα σωστά και τα άδικα. Με κέρδισε γιατί κλείνοντας το βιβλίο, όχι μόνο ένιωσα πως έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα, αλλά επίσης ένιωσα πως έγινα καλύτερος άνθρωπος.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

ΟΤΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ...

Φέτος νιώθω όλα να κυλάνε πιο αργά... πιο ράθυμα...
Βρίσκω τον εαυτό μου να παρατηρεί τον κόσμο και το βλέμμα μου όλο και αλλάζει...
Κρατιέμαι από μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης και καλοσύνης για να μη χάσω την πίστη μου.
Κι έχω κι αυτό το μικρό παιδί μέσα μου που θέλει να βγει στο δρόμο να παίξει, να γελάσει, να χαρεί... μα όλο κλαίει, όλο με κοιτάει με παράπονο. "Γιατί;" με ρωτάει συνέχεια...
Το αγκαλιάζω, το παρηγορώ και του υπόσχομαι ότι αύριο θα είναι εκείνη η μέρα, αύριο θα παίξει ελεύθερο και δε θα φοβάται...
Μα η πραγματικότητα με ξεπερνάει.
Τη μια είναι ένας τρελός οδηγός στο Βερολίνο.
Την άλλη ενας παράφρονας με όπλα στο Παρίσι.
Την τρίτη μια βόμβα στην Κωνσταντινούπολη.
Τα παιδια στις βάρκες, που θαλασσοπνίγονται για να βρουν μια στεριά.
Οι μάνες με τις άδειες αγκαλιές και τα γεμάτα πόνο στήθια.
Τα παιδιά στη Συρία που δεν κλαίνε πια, μόνο υπομένουν στωικά.
Οι γυναίκες και τα κορίτσια θύματα ενός αιώνιου πολέμου προς το φύλο τους, τη φύση τους, την ανθρώπινη υπόστασή τους.
Οι άνθρωποι που φοβούνται.

Και θέλω να βγω στο δρόμο. Θέλω να πω ΟΧΙ στο φόβο.
Είναι ο φόβος που καλλιεργεί την έχθρα. Η έχθρα που καλλιεργεί τη βία. Η βία που καλλιεργεί το μίσος. Το μίσος που σκορπάει το θάνατο.
Σκέψου... μόνο σκέψου... να ξημερώσει ένα πρωί και να είσαι ελέυθερος από το φόβο! Να ανοίγεις τις πόρτες και τα παράθυρα να μπαίνει όποιος θέλει και να τον αγκαλιάζεις σαν αδερφό. Και να μη σε κοιτάει με μίσος. Και να μην τον κοιτάς καχύποπτα. Κι ο φόβος να έχει εξαϋλωθεί. Μα αν δεν έχεις κάτι να φοβάσει, θα έχεις λόγο να πολεμήσεις, να σκοτώσεις, να σκοτωθείς;
Αναρρωτιέμαι... πόσοι από αυτούς που έχουν ποτίσει τη ζωή τους στο αίμα, που έχουν αφιερωθεί στο θάνατο, πραγματικά δεν φοβούνται; Μήπως ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι η μέρα που δε θα φοβούνται πια; Που θα πρέπει απλά να ΖΗΣΟΥΝ;

Θέλω να βγω στο δρόμο. Θέλω να δημιουργήσω μια ανθρώπινη αλυσίδα, μια λαοθάλασσα. Θέλω να γεμίσω τις πλατείες, τις αγορές, τα πάρκα όλου του κόσμου με ανθρώπους... σαν εμένα, σαν εσένα... που αρνούνται να φοβηθούν, που αρνούνται να μισήσουν. Θέλω να πάρω αγκαλιά τον άγνωστο αδερφό μου, να πιάσω από το χέρι το προσφυγόπουλο, το μετανάστη,τον Έλληνα, τον Άγγλο και να τραγουδήσω μαζί του. Θέλω να δω τις πλατείες γεμάτες με πρόσωπα χαμογελαστά και πανώ που να λένε: "ΔΕΝ θα μας κάνετε να φοβηθούμε!", "ΔΕΝ θα μας κάνετε να μισήσουμε ο ένας τον άλλο!" "ΔΕΝ θα μας κάνετε να πάψουμε να ζούμε!", "ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ το φόβο και το μίσος".
Θέλω να δείξουμε σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν, ότι το παιχνίδι τους είναι χαμένο.
Γιατί όσο θάνατο και να σκορπίσεις, η ανθρώπινη ψυχή δεν υποτάσσεται!

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΑΓΑΠΗΣ!!!

"Καλησπερα!!!!
Θα το ξαναπω για 1000στη φορα! Η εκδοση αυτου του βιβλιου ηταν για μενα ενα ονειρο που πραγματοππιηθηκε!
Ομως η χαρα που μου εδωσε δεν συγκρινεται με τη χαρα που μου δινει η συνειδητοποιηση του ποσοι ΥΠΕΡΟΧΟΙ ανθρωποι υπαρχουν γυρω μου!
Οπως για ολους, ηρθε η στιγμη του μετρηματος και για μενα και τωρα μονο συνειδητοποιησα ποσο το μπλογκινγκ που αγαπω αλλαξε τη ζωη μου και ποσα μου εχει δωσει! Δεν μπορουσα 8,5 χρονια πριν ουτε να το φανταστω, ομως εδωσα και πηρα τοσα ομορφα αισθηματα!
Και δεν θα το ξεχασω αυτο ΠΟΤΕ!"


"Δεν ειναι μονο η χαρα και η τιμη για τα ομορφα σχολια σας!
Δεν ειναι η υπερηφανια που καταφερα ταπεινα κι αληθινα εστω για λιγο να αγγιξω τις ψυχες σας με τη δικη μου!
Δεν ειναι τα πανω απο 200 ατομα που εχουν μπει στον κοπο να με διαβασουν μεσα σε μολις 2μιση μηνες!
Ειναι η ΑΓΑΠΗ ναι ΑΓΑΠΗ που εχω λαβει απο ανθρωπους που δεν ξερω παρα μονο μεσω ιντερνετ!
Ειναι η ΚΑΛΟΣΥΝΗ που μου δειχνετε καθε φορα που κατεβαζετε η προωθειτε το βιβλιο μου χωρις να εχετε τιποτα να κερδισετε! Αναρτησεις, κοινοποιησεις, προβολη σε σελιδες και σε προσωπικα σαιτ η ιστολογια, απλα και μονο για τη χαρα του αλλου, δηλαδη τη δικη μου!
Πραξεις γεματες ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ που με γεμιζουν ΕΛΠΙΔΑ οτι δεν εχουμε χασει ολα οσα μας χαρακτηριζουν, οτι ακομα χαιρομαστε και καμαρωνουμε καθε που καποιος εκπληρωνει ενα μικρο η μεγαλο ονειρο! Εστω καποιος αγνωστος σχεδον...
Με αξιωσε ο Θεος να ζησω την προσωπικη μου Επανασταση της Καλοσυνης!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!"


Αυτα τα ειχα αναρτησει πριν λιγο καιρο στο φατσοβιβλιο. Αλλα δεν θα μπορουσαν να λειπουν και απο την Κοινωνια... Ωρα Αγαπης, της Αριστεας μας!!!

Σας ευχαριστω ολους παρα πολυ για ολη την αγαπη που εχω παρει κι εχω δωσει!
Νιωθω υπεροχα!!!

Και μια και μιλαμε για αγαπη, να μην ξεχασουμε να τη δειξουμε εμπρακτα, σε οσους μας εχουν αναγκη!

Αγοραζοντας το βιβλιο της Μαριας βοηθαμε μια νεα γυναικα!

 


Και φυσικα, συνδραμοντας στο παζαρι της Αλεξανδρας, βοηθαμε τον συνανθρωπο μας!






Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ...THE MOVIE!!!!

Kαλησπερα και καλη εβδομαδα αγαπημενοι μπλογκοφιλοι!

Σημερα ειμαι ιδιαιτερα χαρουμενη!
Ο φιλος blogger Νικος Μους, με το εξαιρετικο ιστολογιο Αντιθετοι Κοσμοι και συνεργατης μου στην Επανασταση της Καλοσυνης, εχει τελευταια αναδειξει μια πτυχη του χαρακτηρα του που δεν γνωριζαμε, ενα ταλεντο! Και αυτο δεν ειναι αλλο απο την δημιουργια εκπληκτικων βιντεο!

Η πρωτη φορα που ειδα τη δουλεια του ηταν στο βιντεο που εφτιαξε για την Κικη μας, για Τα Λαφυρα Της Ψυχης της! (click it!!!)
Εντυπωσιαστηκα κι ειπα οτι "θελω κι εγωωωωωω"!!!

Κι επειδη ο Νικος ειναι φιλος αληθινος, δεν θελησε να με κακοκαρδισει.
Διαλεξε υπεροχες φωτογραφιες, εκανε μια εξαιρετικη επιλογη στιχων απο τα ποιηματα μου, τα εντυσε με μια μελωδια μοναδικη που σε ταξιδευει! (Τhe Winter, by Balmoreah 2008) και το αποτελεσμα με μαγεψε!

Σημερα λοιπον, με μεγαλη χαρα και υπερηφανεια, το μοιραζομαι μαζι σας!!!



Ακολουθει η αποψη του Νικου για την ποιητικη μου συλλογη:

Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα γραμμένα σε ελεύθερο στίχο κι έμμετρο λόγο. Εκπέμπουν έντονα συναισθήματα όπου ιδιαίτερη φροντίδα έχουν η αγάπη κι η καλοσύνη. Αποτυπώνουν αυτήν την αέναη κατάσταση, όπου μέσα απ' την αδιάκοπη πάλη στο μόχθο της ζωής, κερδίζει πόντους στο τέλος η ελπίδα κι η αισιοδοξία. Εξυμνούν την ίδια τη ζωή... εκείνη που χάνεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά κι αυτήν που ονειρευόμαστε. Η προσωπικότητα κι η επιρροή της συγγραφέως από πράξεις και γεγονότα είναι εμφανή και γι' αυτό δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγουν απ' όσα μ' έχει συνηθίσει. Η αίσθηση που αφήνει τελικά σταλιά-σταλιά σε κάθε στίχο είναι η νοσταλγική δραπέτευση στην επ-Ανάσταση της ζωής.  

Νικο, για αλλη μια φορα, ευχαριστω απο καρδιας!!!! Για ολα!!!!

Την ποιητικη συλλογη Στου Ονειρου το Δρομο μπορειτε να κατεβασετε δωρεαν εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html?m=1

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

ΣΕ ΕΙΔΑ...


 

Σε είδα...
Στο γαλάζιο ουρανό
και στα ολόλευκα σπίτια.
Στις βουκαμβίλιες και στα γεράνια
και σ' εκείνη τη γάτα, που πήδηξε βιαστικά
απ' το ανθισμένο περβάζι.

Σε άκουσα...
Στο τραγούδι της βροχής.
Στους ψιθύρους και στα ουρλιαχτά του Αιόλου.
Στο θρόισμα των αμπελόφυλλων
τις νύχτες του Αυγούστου.

Σε μύρισα...
Στο αγιόκλημα που αγκάλιαζε
τη σιδερένια αυλόπορτα.
Στην πασχαλιά που προϋπάντησε την άνοιξη.
Στη ρίγανη και στο θυμάρι.
Στο δυόσμο και στο δεντρολίβανο
και στο βασιλικό.

Σε γεύτηκα...
Στη δροσερή αρμύρα
που μαστίγωνε το πρόσωπό μου.
Στο γλυκό κρασί της νιότης μας.
Στη μαστίχα και στον ανθό της λεμονιάς
κι εκείνο το γλυκό τριαντάφυλλο,
που ακόμα μου γαργαλάει τη γλώσσα.

Σε άγγιξα...
Απαλή σα λεπίδα, κοφτερή σα βελούδο.
Χνούδι λευκό απ' τον κλέφτη
που έκλεισα στη χούφτα μου
και φύσηξα μακριά.

Σε ένιωσα...
Τρυφερή και ζεστή,
να μου χαϊδεύεις τα πόδια.
Λευκά ανθάκια γιασεμιά να σκορπάς
σε αγκαλιασμένα με τη λάβα
όνειρα ερώτων.

Σε ένιωσα...
Σε άγγιξα...
Σε γεύτηκα...
Σε μύρισα...
Σε είδα...
Να σκαλίζεις την ελπίδα πάνω σε ξύλινα,
φαγωμένα απ' το χρόνο, παγκάκια.

Αυτο το ποιημα γραφτηκε για τον Πανελληνιο Διαγωνισμο Ποιησης της Εταιρειας Λογοτεχνων με θεμα: "Μεσόγειος: Από την αχλύ της προϊστορίας έως σήμερα".
Όμως ξεπέρασα τελικά τους 30 στίχους που ήταν το όριο. Κι έτσι αποφάσισα να το μοιραστώ εδώ μαζί σας.
Για όποιον ενδιαφέρεται, ο διαγωνισμός τρέχει μέχρι 20 Ιουνίου.

Εμείς εν τω μεταξύ, δεν ξεχνάμε το Μαράκι!

 http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/2016/05/tango.html

Επίσης, το παζάρι αλληλεγγύης της Αλεξάνδρας μας, για την κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος άνθρωπος".

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

TANGO ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡ-ΚΕΙΝΟ...

 


Υπαρχει μια στιγμη, εκει μεσα στη νυχτα. Οταν φτανει και χαμηλωνουν τα φωτα, ανοιγει ο δρομος για τον παραδεισο. Υπαρχει ενας τοπος εκει μεσα στη θαλασσα. Οταν φουσκωνει και πεφτει αερας, ανοιγει της ψυχης μια χαραμαδα  
.... στης ψυχης τη χαραμαδα δε χωραω. Το χαμογελο του ηλιου ξεραινει τα χειλη μου. Ο κοκκος της αμμου ειναι θηλια στο λαιμο μου. Το αισθημα μονο αναβει τα φωτα του δρομου, φαρδαινει τη χαραμαδα και την κανει φαραγγι. Του ηλιου το γελιο φυλακιζει ζεστα και το αοσμο κυμα ευωδιαζει λεβαντα. Το αισθημα μονο κρατα αναμμενο του νοτου το αστερι.

Μονον εαν φτασεις κοντα στο θανατο, μονο τοτε καταλαβαινεις οτι και τα πιο απλα πραγματα μπορουν να φερουν ευτυχια. Ενα χαμογελο, μια γλυκεια λεξη, ενα σ' αγαπω. Ειναι τοσο σημαντικα! Μονο που καμια φορα ειναι και τα πιο δυσκολα. Αν η ανασα ειχε λεξεις, οι δικες μου θα σου ελεγαν φωναζοντας χαρουμενα:
"Σ' ευχαριστω που μαλακωσες την καδρια σου και μου επιτρεπεις επιτελους να ζησω για λιγο διχως πονο."
Γι' αυτο περιμενω την αλλιωτικη μερα, για να φωναξω χαρουμενα λεγοντας σου ενα τεραστιο ευχαριστω, Ζωη μου.

Δεν μπορω να μεταφερω το ειναι μου στο λογο. Η ψυχη δεν κλεινεται στο λογο, μονο για λιγο την μαντρωνεις. Τοσο οσο να επιτελεσει μια αποστολη και μετα συνεχιζει στο αγνωστο. Κι οταν μια μερα φυγω απο εδω, δεν θα παρω μαζι μου τιποτα. Μονο λιγο βιολετι απο το δειλινο κι ενα αστρο απο καποιο παραμυθι, με τη νεραϊδα της δικης μου φαντασιας. Η αλητισσα ψυχη μου θα το νιωσει ετσι οπως θα πεταει ελευθερη κι αερινη.

Η Μαρια ειναι ενα σπανιο πλασμα! Και για αυτο υποφερει απο μια σπανια ασθενεια.
Και υποφερει πολυ! Και υποφερει βουβα, με αξιοπρεπεια! Και ζηταει αγαπη! Την αγαπη μας!

Η Μαρια, καθηλωμενη σχεδον στο κρεβατι με πονους φρικτους, εχει κατορθωσει επιτευγματα που πολλοι απο εμας τους... υγιεις ουτε καν τα τολμαμε.

Kι επειτα, αποφασισε να μας χαρισει την ψυχη της! Σε ενα βιβλιο εκλεισε ολες τις σκεψεις των τελευταιων χρονων και μας τις προσφερει.
Ειναι ενα υπεροχο βιβλιο, που δειχνει καθαρα τον ψυχικο της πλουτο και αξιζει να υπαρχει σε καθε βιβλιοθηκη.
Αξιζει να το αγορασετε και για εναν ακομα λογο. Μερος των εσοδων θα χρησιμοποιηθει απο τη Μαρια για φαρμακευτικους και θεραπευτικους λογους!
Ας μην ξεχναμε οτι μια μακροχρονια νοσηλεια εχει εξοδα τεραστια, δυσβασταχτα για καθε οικογενεια!
Ξερω οτι η ανοικτη αγκαλια των blogger φιλων μου εχει χωρο να κλεισει μεσα κι αυτο το υπεροχο πλασμα!
Για περισσοτερες πληροφοριες για την αγορα του βιβλιου μπορειτε να επικοινωνειτε απευθειας με τη Μαρια εδω: mariademetriou@ymail.com
 
Παλιοτερες αναφορες στο Μαρακι μας:
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΣΑΣ

Πεταλουδισια φιλια σε ολους και καλο Σαββατοκυριακο!

υ.γ. Για τους δυσπιστους, η περιπτωση της Μαριας εχει δημοσιευτει πολλακις κι εχει αναφερθει σε τηλεοπτικη εκπομπη. Η ιδια εχει παρουσιασει επανειλλημενως εγγραφα και γνωματευσεις... βλεπετε εχει κληθει συχνα να απολογηθει... που ειναι ακομα ζωντανη!!! Μια απλή ερευνα στο διαδικτυο φτανει...

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ... ΑΠΟ ΘΕΣΑΛΛΟΝΙΚΗ!!!


Καλημερα καλημερα καλοι μου φιλοι!!!

Σημερα ειμαι πολυ χαρουμενη, γιατι εφτασε στην πορτα μου ενα πακετακι... μα τι πακετακι!

Η Αλεξανδρα απο το A Button on the Moon, μας ειχε προσκαλεσει ολους να φτιαξουμε εναν ανοιξιατικο μυστικο κυκλο προσφορας, με θεμα το καλωσορισμα! Και για να ανοιξει τον κυκλο μου εστειλε μια τελεια χριροποιητη πασχαλινη καρτουλα!! Ευχαριστω Αλεξανδρα!!!



Το δικο μου μυστικο ταιρι ηταν τελικα η Ρενα Χριστοδουλου απο το Δια Χειρος!

Με καλοσωρισε με μια κατακοκκινη καρδια, χειροποιητη και γεματη ομορφα λογια!

Και με ενα ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ πλεκτο βραχιολακι, στο αγαπημενο μου χρωμα - αυτο της θαλασσας!!!




Ρενα μου σε ευχαριστω παρα πολυ! Να εισαι σιγουρη οτι θα το φορεσω μεχρι να το λιωσω!

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!!!